|
|
|
TERAPIA LOGOPEDYCZNA DZIECKA Z LEKKIM UPOŚLEDZENIEM UMYSŁOWYM
Terapia logopedyczna obejmuje wszystkie działania ukierunkowane na usunięcie wszelkich zakłóceń i zaburzeń procesu porozumiewania się - od prostych wad artykulacyjnych do niemożności mówienia lub/i rozumienia włącznie.
Celem terapii mowy jest więc:
- usuwanie zaburzeń mowy (np. proste wady wymowy)
- przywracanie mowy w wyniku jej utraty (afazja)
- nauczanie mowy, która się nie wykształciła (niedosłuch, afazja, dysartria)
- wyrównywanie opóźnień rozwoju mowy (np. upośledzenie umysłowe)
- wypracowanie odpowiedniego poziomu kompetencji językowej (aktorzy, spikerzy lub w przypadku jąkania)
- likwidacja wtórnych skutków zaburzeń komunikacji językowej (pedagogicznych i psychologicznych.
Terapia logopedyczna dzieci lekko upośledzonych umysłowo jest specyficzna, ponieważ występują u nich różne zaburzenia mowy, spowodowane rozmaitymi przyczynami. Najczęściej obserwuje się:
- lekkie opóźnienie rozumienia mowy (mniejszy zasób słownictwa biernego, gorsza orientacja w stosunkach przestrzenno-czasowych)
- uboższy słownik czynny, zwłaszcza dotyczący pojęć abstrakcyjnych)
- problemy w używaniu pojęć nadrzędnych
- problemy w nazywaniu emocji i uczuć
- sporadyczne pojawianie się przysłówków i przymiotników
- nieadekwatne użycie słów
- błędy gramatyczne, zwłaszcza w zdaniach złożonych
- deformacje dźwięków
- uproszczenia grup spółgłoskowych
- niedopowiadanie słów
- zniekształcona i niekonsekwentna struktura niektórych wyrazów
- niepełna sprawność sytuacyjna - nieprawidłowe posługiwanie się językiem w konkretnych sytuacjach społecznych, np. w sklepie
- niepełna sprawność społeczna - np. nieumiejętność zachowania dystansu wobec osoby dorosłej, zwracanie się do niej jak do kolegi
- niepełna sprawność pragmatyczna - problemy z uzyskaniem celu - np. kiedy dziecko nie prosi - lecz żąda.
Celem terapii logopedycznej nie jest zatem tylko usuwanie wad wymowy (z czym najczęściej kojarzy się praca logopedy), lecz usprawnienie procesu komunikacji dziecka w takim stopniu, by mogło ono samo radzić sobie w życiu. Staranna, bezbłędna artykulacja nie jest więc ani dla terapeuty, ani dla dziecka
z upośledzeniem umysłowym najważniejszym celem.
|
|
|
